Ay Savaşçısı Olmak !

Küçükken hepimizin birer kahramanı vardır en az bir ya da iki. Yaş ilerledikçe o kahramanlar değişir benimki kazık kadar oldum şu yaşıma kadar hiç değişmedi. Benim çocukluğum ergenlik dönemlerim hatta lise üniversite boyutunda hatta ve hatta şu kazık kadar halimle hep aynı kaldı. '' Ay Savaşçısı ''




Sabahları erken kalkmamın sebebidir kendileri. O zaman daha ilkokul sondayım sabahın kör körüne atmışlar çizgi filmimi kış mevsimi bir de sıcak yataktan çıkıp TV açıp battaniye altına girerek izlediğim yegane kahramanım Ay Savaşçısı. Kendime çok benzettiğim yönleriyle beni benden alan acaba bir gün bende hayalimdeki Mamaru San'a kavuşup benim bütün salaklıklarıma rağmen beni sevecek mi dediğim, izlerken dalıp dalıp gittiğim, hayal kurmayı öğrendiğim ilk ve tek çizgi filmim Ay Savaşçısı. Hala netten eski bölümlerine bakıp çıldırırım. Çocuk olmayı en çok Ay Savaşçısı izlediğim zamanlarda daha da özlüyorum. Kayıtsız olduğum, tembellik yapma lüksümün olduğu tek zamanlarmış o zamanlar. İnsan büyüyünce dünyanın ne boktan bir yer olduğunu daha iyi keşfediyor. Sonra bir sarsılıyor ardından yediği tekmeler onda bağımsızlık yapıyor haliyle alışıyor benim gibi :D

Ayy ! Nelerden nerelere geldim ya :D

Okuldan kaçardım lisedeydim üstelik öğleden sonraya atmışlardı Ay Savaşçısını, bende tellerden atlayıp dersi kırmış koşa koşa manyak gibi gidip izlemiş mutlu mutlu sırıtmıştım. Usagi benim eşimdi, çok yemesi, çok uyuması, alarmdan nefret etmesi, saflığı, en çok da içime dokunmasıyla benim ilkimdi çok çok seviyorum hala. :) O ve diğer savaşçı kızlar dünyayı kurtardıkça sanki ben kurtarmışım gibi seviniyordum yaa deliyim sanırsam :D


Peki senin küçükken kahramanın kimdi ? Paylaşsana benimle çok sevinirim ki :)

Yorumlar

Yorum Gönder

Bu blogdaki popüler yayınlar

Haydar Ergülen - Öyle Küçük Şeyler

Tiyatro - Annemin Son Çılgınlıkları

Zülfü Livaneli - Elia ile Yolculuk